ქუჩა, რომელზეც გავიზარდე, ჯერ კიდევ არსებობს. სახელი იგივეა, სიგრძე იგივეა, ქვედა ბოლოში ისევ იმავე ადგილას უხვევს. და მაინც, როცა იქ მივდივარ, ვერაფერს ვცნობ. ეს არ არის ნოსტალგია — ნოსტალგია მოითხოვს, რომ რაღაც დაიკარგოს. აქ არაფერი დაკარგულა. უბრალოდ ყველაფერი შეიცვალა თითო-თითოდ, ისე, რომ არც ერთი ცვლილება არ იყო საკმარისად დიდი იმისთვის, რომ შევნიშნო.
შენობა, რომელიც არავის ახსოვს
ქალაქის მეხსიერება არ ინახება არქივებში. ის ინახება იმაში, რასაც ხალხი ერთმანეთს ეუბნება: „იქ, სადაც ადრე აფთიაქი იყო“. ეს ფრაზა მუშაობს მანამ, სანამ არსებობს თაობა, რომელსაც ის აფთიაქი ახსოვს. შემდეგ ის ხდება უსარგებლო მითითება — და მისამართი ქრება ორჯერ.1
შენობა არ ქრება მაშინ, როცა მას ანგრევენ. ის ქრება მაშინ, როცა მისი ხსენება წყვეტს ორიენტირად მუშაობას.
სიჩქარე
პრობლემა არ არის მშენებლობა. ქალაქები ყოველთვის შენდებოდნენ. პრობლემაა სიჩქარე, რომლითაც ეს ხდება — და კერძოდ ის, რომ იგი აღემატება იმ სიჩქარეს, რომლითაც ქალაქი თავის თავზე ისტორიას ჰყვება.
როცა უბანი თერთმეტ წელიწადში სამჯერ იცვლება, არც ერთი ვერსია ვერ ასწრებს გახდეს „ის, რაც აქ იყო“. რჩება მხოლოდ აწმყო, რომელიც თავს დროებითად გრძნობს.
რა შეიძლება გაკეთდეს
ცოტა რამ, გულახდილად რომ ვთქვათ. მაგრამ ერთი რამ მაინც: დაწერა.
არა კონსერვაცია — კონსერვაცია ძვირია და ხშირად შეუძლებელი. უბრალოდ ჩაწერა. ვინ ცხოვრობდა, რა იყო პირველ სართულზე, რომელ საათზე იღებოდა ფანჯრები. ეს არ გადაარჩენს შენობას. მაგრამ ის დატოვებს რაღაცას, რასაც ვინმეს შეეძლება მიუბრუნდეს მაშინ, როცა „იქ, სადაც ადრე აფთიაქი იყო“ აღარაფერს ნიშნავს.
Footnotes
-
პირველად მაშინ, როცა შენობა იშლება; მეორედ მაშინ, როცა ბოლო ადამიანიც წყვეტს მასზე ლაპარაკს. ↩