არსებობს სიჩუმის ის სახე, რომელიც მხოლოდ მაშინ დგება, როცა არგუმენტი თავისით ამოიწურა. არა შეთანხმება — შეთანხმება ხმაურიანია, ის აღნიშვნას საჭიროებს. არც დამარცხება. უბრალოდ წუთი, როცა ორივემ იცის, რომ კიდევ ერთი წინადადება არაფერს შეცვლის.
ჩვენ ამ წუთს ჩვეულებრივ ვავსებთ. ვამბობთ „კარგი, მაგრამ“, ან ვცვლით თემას, ან ვიცინით. იშვიათად ვჩერდებით იქ, სადაც კამათი დამთავრდა, და ვუყურებთ, რა დარჩა.
პაუზა როგორც მეთოდი
სიჩუმე არ არის აზრის არარსებობა. ის არის ადგილი, სადაც აზრს შეუძლია შეიცვალოს ფორმა ისე, რომ არავინ უყუროს.
ის, ვინც პაუზას ვერ უძლებს, ჩვეულებრივ იმეორებს იმას, რაც უკვე თქვა — ოღონდ ხმამაღლა.
ეს განსაკუთრებით ეხება საჯარო კამათს. ტელევიზიაში ან სოციალურ ქსელში პაუზა დანაკარგია: ის დროა, რომელშიც სხვა ლაპარაკობს. ამიტომ იქ არავინ ჩერდება. და ამიტომ იქ არაფერი იცვლება.
რას ვკარგავთ
ორ რამეს.
პირველი — შესაძლებლობას, რომ შევცდეთ ჩუმად. აზრი, რომელიც ჯერ არ ითქვა, შეიძლება უარვყოთ უსასყიდლოდ. ის, რაც ითქვა, უკვე პოზიციაა, და პოზიციას დაცვა სჭირდება.
მეორე — მოსმენას. ეს ბანალურად ჟღერს, მაგრამ მოსმენა არ ნიშნავს ლოდინს სანამ მეორე დაასრულებს. ის ნიშნავს იმის დაშვებას, რომ მეორის თქმულმა შეიძლება რაღაც შეცვალოს.
ბოლო წლებში ბევრი დაიწერა იმაზე, რომ ჩვენ ვერ ვსაუბრობთ ერთმანეთთან. ეს, ალბათ, სიმართლეა, მაგრამ არასრული. პრობლემა არ არის ის, რომ ბევრს ვლაპარაკობთ. პრობლემა ისაა, რომ არასოდეს ვჩერდებით საკმარისად დიდხანს იმისთვის, რომ სიტყვებმა რაიმე იმოქმედონ.