tan — რატომ დაბრუნდით?
გ.მ. — არ მაქვს კარგი პასუხი. ყველა პასუხი, რომელსაც ვამბობ, ზედმეტად სუფთაა. სიმართლე ისაა, რომ ერთ დღეს მივხვდი, ბერლინში ვცხოვრობდი თოთხმეტი წელი და ვერასოდეს ვიტყოდი „ჩვენი ქალაქი“.
tan — და თბილისზე ამბობთ?
გ.მ. — ახლა უფრო ნაკლებად, ვიდრე წასვლამდე. ეს არის ის, რასაც არავინ გაფრთხილებთ. თქვენ არ ბრუნდებით იმ ადგილას, საიდანაც წახვედით, და აღარც ის ადამიანი ხართ, ვინც წავიდა. ორი უცნობი ხვდება ერთმანეთს.
ემიგრაცია ხდება ორჯერ. მეორედ — მაშინ, როცა ბრუნდები.
ენა
tan — რაზე გიჭირდათ ყველაზე მეტად?
გ.მ. — ქართულზე. ეს სასაცილოდ ჟღერს, მაგრამ სერიოზულია. თოთხმეტი წლის განმავლობაში ჩემი ქართული გაიყინა 2009 წელს. სიტყვები, რომლებიც აქ ყოველდღიური გახდა, მე არ მქონდა. სიტყვები, რომლებსაც მე ვიყენებდი, აქ ოდნავ ძველებურად ჟღერდა.
tan — შეამჩნევდნენ?
გ.მ. — რა თქმა უნდა. თავაზიანად. ის მომენტი, როცა ვინმე ერთი წამით ჩერდება სანამ გიპასუხებს — ის წამი ბევრს ამბობს.
რჩევა
tan — რას ეტყოდით მას, ვინც ახლა წასვლას აპირებს?
გ.მ. — არაფერს, რაც გადააფიქრებინებს. მაგრამ ერთი რამ: არ დაარქვათ დროებითი, თუ არ არის. ხალხის ნახევარი, რომელიც ვიცნობდი ბერლინში, ათი წელი ცხოვრობდა ჩემოდნებში, რადგან „მალე დავბრუნდები“. ეს ათი წელი მაინც გაატარეს იქ. უბრალოდ ცუდად გაატარეს.
tan — და ვინც რჩება?
გ.მ. — მათაც იგივე. არ დაარქვათ დარჩენა ლოდინს. ორივე მხარეს ერთი და იგივე ცდომილებაა — რწმენა, რომ ნამდვილი ცხოვრება სადღაც სხვაგან იწყება.